Pamuk Tıkayacaklar…

Aziz dostum Sayın Şekeral’ın Zübük karakterini kıskandıracak bir edayla her hafta yazı paylaşacağız söyleminin üstünden onlarca hafta geçtikten sonra bir kaç satır karalamanın vakti geldi diye düşündüm ve başladım karalamaya... 

Şekeral'ın da titreyip kendine geleceğine eminim, adını bu kadar anmamda ki sebep bu sabah kendisi ile buluşacakken buluşamamış olmanın eksikliği olsa gerek, bu eksikliği yazımla da olsa bir nebze gideriyim istedim. Cuma günü akşamı Pazar günü buluşmak için sözleşmemize rağmen ne Cumartesi ne de Pazar, ne o beni ne de ben onu aradım. Aslında ikimizde bu davranışın anlamını çok iyi biliyorduk.(ileride işlenecek dosya konusu)

Halimden gayet memnun uzun zaman sonra yalnız kalmanın mutluluğunu hissederek uyandım bu sabah (uzun süreli yalnızlıklardan ne kadar hoşlanmıyorsam da kısa süreli yalnızlıklardan da o kadar keyif alıyordum. ). Geçen hafta arkadaşımın kullanmadığı canon 400d profesyonel makinasını 400 TL gibi cüzi bir rakama iki taksitle satın aldıktan sonra (dostla alışveriş) bugün bir çılgınlık yapıp fotoğraf çekmeye gitmeye karar verdim.

Bilenler bilir hedefim İstanbul Küçükyalıdaki dalgakırandı, bundan iki yıl kadar önce yapımı tamamlanmış neredeyse adalarla Küçükyalı sahili birleştirecek çift şeritli bir otoban havasını andıran dalga kıran olumsuz görüntüsüne rağmen denizin kalbine uzanan gizli bir geçitti benim için. Evde dünden kalan bayat ekmeğin arasına beyaz peynir koyup hazırladığım kahvaltımı beğenmeyerek dolapta bulduğum kivi,mandalina ve dün aldığım mini top keklerle zenginleştirerek decathlondan aldığım 13 TL lik sırt çantama doldurdum. 

Sırtımda çanta, elimde fotoğraf makinam yağmurun izleri henüz asfalttan silinmemiş hafif puslu bir havada başladım yürümeye. Takribi 25 dakika sonra Küçükyalı'daki Belturdan 1 TL ye bir çay aldım ve elim yanmasın diye 2 kağıt bardak istedim, Beltur’da değil dışarıda Küçükyalı Balıkhalinin karşısındaki banklardan birine oturdum. Hayatımda içtiğim en kötü çaylardan biriydi, iki karton bardak istemese miydim  acaba ? diye içimden geçirdim. 

Neden Beltur'da değil de dışarıda bankta oturmuştum evden ekmek getirdiğim için içeride oturmaktan utanmış mıydım ? Yoksa bugün benim yalnızlık günümdü ve kendimi daha yalnız hissedeceğim için mi bu bankı tercih etmiştim ? Ben kendi cevabımı biliyorum ama bilemeyenler bu konuyu düşünsünler:)

Aslında bugün sahil çok kalabalık olmamakla birlikte az da olsa yürüyüşe çıkanlar, bisiklete binenler, evcil hayvanlarını gezdirenler sahnede kendilerine ayrılan yerleri almışlardı ancak o an başrol martı ve kargalara aitti çünkü gerçekten hayat dolu olan, yaşam enerjisini eylemlerine yansıtan, eylemleri ile hayatlarının anlamı paralel olan onlardı. Ne koşan insanların, ne hayvanlarını gezdiren insanların ne de bisiklete binen insanların gözlerinde martı ve kargaların gözlerinde olan anlamı göremedim. İnsanlar hep mi böyleydi ? Ne zaman bu kadar anlamsızlaştı gözler bilemiyorum.

İnanmasalar da mahalle baskısı ile bisiklete biniyor koca koca adamlar diye kendi kendime düşünüp biraz da haksızlık yaparak dalgakırana doğru harekete geçmişken ben de fotoğraf makinamı çantamdan çıkarmış aynı sarmalın bir başka halkasındaki seyahatime doğru adım atıyordum.

Neydi hayatı anlamlı kılan gerçek eylem, bu kişiden kişiye değişir miydi ? Acaba martı için başka karga için başka şuradaki benden belki bir yiyecek koparırım diye ayaklarıma dolanıp sırnaşan kedi için başka, biz inşalar için başka mıydı bu anlam ? Sonuçta canlılık zıttıyla vardı ve hepimizin ortak yazgısı olan ölümdü, hepimiz ölecektik. (Asıl konuma girişi yapmış oldum zor bi konu olduğu için hazırlık uzun sürdü J) (Bu arada Şekeral'ın yokluğunda blogun fabrika ayarlarını bozmuş oldum, yazılar yarı gezi notu, yarı deneme, yarı karalama şeklinde devam ediyor Şekeral yazılarına alışık okurlar affetsin)

Başladım yürümeye bir yandan küçük adımlar atıyor bir yandan da fotoğraf çekiyordum, dalların arkasında  güneşlenen martı, kayadaki kedi, güvenli bir limanda yalnız kalmış üzgün bir kayık. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan yolun sonuna gelmiştim karşımda adalar arkamda çirkin bir şehirleşme, gökdelenler sanki bu şehrin mezar taşlarıydı (bana masal anlatmadan alıntı sadece bir kere kullanacağım bu söz öbeğini panik yapmayın). Bu manzaraya daha fazla dayanamayarak yine gözlerimi ufka denize adalara,uzaklara, martılara ve gemilere çevirdim. 

Şu an buradaydım ve mutluydum acaba yarın nerede olacaktım ? Ya 100 yıl sonra nerede olacaktım ? Hala hayatta olacak mıydım ? Biri size 100 yıl sonra öleceksiniz dese bugün hayatınızda ne değişir ? Oysa kuvvetle muhtemelen bu yazıyı okuyan herkes 100 yıl sonra ölecek ? Cem Yılmazın dediği gibi hepimizin bildiği ama sürekli yüzleşmekten kaçındığımız bu gerçek aslında hayatın en önemli parametresi değil mi tüm parametreleri kökünden değiştirebilecek olan. Tamam 100 yıl değil 50 yıl sonra öleceksiniz desem ? Pek bir şey değişmedi zannedersem. Ya 10 yıl sonra öleceksiniz desem hafiften bir yerlerde kıpraşımlar meydana gelmeye başladı ya 5 yıl ya 1 yıl ya da 6 ay sonra öleceğinizi öğrenseniz , türk filmi tadına bağlayıp Kemal Sunal gibi 7 aylık taksitle umumi hela pojelerine girmeden sorgulamamızı noktalamak istiyorum.

Çevremizde on binlerce kişi henüz sebebini bilemediğimiz (ilaç şirketleri,yeni dünya düzeni, emperyalist oyunlar ya da sadece anlamsızlaşan hayatlar yüzünden) etkenlerden dolayı amansız hastalıkların pençesinde ve onlar hepimizin bildiği sonu daha iyi biliyorlar. Bu durumda yaşayabilmek için hayatın anlamını bulmak ve bulma yolundaki umudu kaybetmemek gerekiyor. Yoksa ister 100 yıl ister 100 gün olsun yaşam, sonuç belliyse süreç çok da anlam kazanmıyor Tolstoy un İtiraflarımda değindiği gibi bu durumda hayatı anlamlaştırmak, hayata inanmak gerekiyor, yoksa yaşamı sürdürmek külfet öldür kendini gitsin, inançlar da işte tam bu yüzden tam da bu yüzden tüm insanlıkla kol kola yürümedi mi binlerce yıldır ?

Don Juan derki insan ruhuna çeki düzen veren tek şey ölüm düşüncesidir ve  ölümün avcılık yaptığı bir dünyada , kuşku ve pişmanlık için zaman yok sadece kararlar için zaman vardır.

O zaman haydi harekete geçelim ! (Not bu yazıdaki bazı cümleler Amerikan kişisel gelişim kitaplarındaki cümlerlerle karıştırılmasın anlatılmak istenen tam da tersidirJ)

Yazımı sonlandırırken bugün çektiğim fotoğraflardan 3 tanesini koyduğum (aslında 100 ye yakın kare çekip yaptım ancak en iyilerini koydum insanlar a ne güzel fotoğraf çekiyor diyor aslında yarısı çok da kötü bu konuya sonra gireceğim güzel konuJ) instagram hesabımı kontrol ediyorum kimler beğenmiş diye, hiç tanımadığım kişiler de beğenmiş bir mutlu oluyorum ben de mi diğerleri tarafından beğenilmek, önemsenmek dikkate alınmak istiyorum, yok artık varlığım diğer insanların varlığına mı bağlı ? Haytın anlamı diğer insalar mı ? Benim sanatım hani sanat içindi yoksa insanlar için miydi bakın onlar beğeniyor yok bu da değil benim sanatım benim için miydi yoksa ?

Bu yazımı hayata 40 saniyelik televizyon molası vermiş olan Sn Sekeral’a Martin Heidegger in sözünü hatırlatarak son vermek istiyorum.

Eğer ölümün her an ve her yerden gelebileceğini kabul edersen, bencilliğinden gelen “şimdi ve burada” ya ilişkin tembelliğin kaybolur.

29.11.2015 / Istanbul

Genz…

Akvaryumdaki Balık, Dünyadaki İnsan, Hiçlikteki Varlık

15 yıl kadar ara verdikten sonra radikal bir karar alarak, gençlik yıllarımdaki hobim, eğlencem, laboratuvarım olan balık beslemeyi tekrar gündemime aldım, ekonomik anlamda o dönemimden onlarca kat fazla alım gücümün olmasının, özgürlük ve karar anlamında da o derece zengin olduğum anlamına gelmediğini eşimle bu fikrimi paylaştıktan birkaç saniye sonrasında idrak etmiştim.

İnsanın öncelikleri arasında kendi isteklerinin zamanla nasıl ilk sıralardan son sıralara gerilediğini irdelemek bir başka yazımızın konusu olacaktır. Ancak tüm sosyal, ekonomik baskılara bir set çekerek kararımı verdim ve sahibinden.com üzerinden iletişime geçtiğim bir lise öğrencisinden 70,30,40 cm boyutlarında 84 litre hacminde orta büyüklükte ikinci el bir akvaryum aldım.

Omnia Mutantur, Nos Et Mutamur In Illis

Bunca zaman yazmaya ara verdikten sonra söze nasıl başlarım, kendimi nasıl ifade ederim inanın bilemiyorum. En son 2010 yılında birşeyler karalamışım bu blog sayfasına. Şahsım adına ne büyük bir acıdır ki anlatamam. Daha yazının ana fikri kafamda belirdiğinde başlık ve görselleri dahi netleştirebilen ben, yarım saattir nasıl bir başlık seçsem, yazıya nasıl girsem diye boş boş ekrana bakınıyorum. 

Başlığın anlamı, tam karşılığı olmasa da "her şey değişir ve biz de onlarla değişiriz". Aradan geçen yaklaşık 5 yıl o kadar değiştirdi ki beni ve her şeyi, böylesi bir başlık uygun olacaktır diye bir hissiyat kapladı içimi. Böyle güzel ve anlamlı bir sözü yazı başlığı yaparken, sözün kaynakçasını vermemek de ayıp olur. Bu sözü ilk kez Thomas Hobbes "Leviathan" isimli eserinde kullanmıştır. Orada kullanırken yaptığı atıf farklı bir bakış açısı içerse de, sözün evrenselliği su götürmez bir gerçek olarak önümüzde durmaktadır.

Non Scholae Sed Vitae Discimus*

Madem yarın yılbaşı, yarından sonra yepyeni bir yıla merhaba diyeceğiz, ben de araştırmacı blog yazarı olarak sizlere yepisyeni bilgiler sunmaya devam edeyim istedim. Şimdi malumunuz, her normal insan gibi benim de kafama olmadık şeyler takılır, öğrenene kadar da içim içimi yer. Yine ne oldu, yine neyi kafana taktın ey blog yazarı diyecek olursanız; takvime taktım bu kez kafayı. Rakamsal olarak 6 ve katlarını kullanıyor olmamız, Sümerler'in insanlığa katkısı. Onu hepimiz zaten biliyoruz. Örneğin; 60 saniye, 60 dakika, 24 saat, 12 ay vs. hep 6 ve katlarından oluşmaktadır. Benim kafama takılan ise daha çok isimlerle alakalı. 

Kayıp Kabile

Dinler tarihi ile ne kadar ilgilisiniz bilemem ama öğrendiğimde beni çok ama çok şaşırtan bir olaydan bahsetmek istiyorum sizlere. Şimdi bildiğiniz üzere semavi dinler dendiğinde akla ilk olarak; islam, hıristiyanlık ve yahudilik gelmektedir. Bunlar arasında da en katı kurallara sahip olan ve kan bağını esas alan inanç ise yahudiliktir. Şimdi neden durduk yere yahudilik konusunda bu kadar detay vermeye başladım, merak etmeye başladıysanız, buyrun devamına hep birlikte göz atalım...

Robin's Egg Blue

Şimdi durduk yere nereden çıktı bu başlık diyeceksiniz belki de. Hatta meraklı olanlarınızdan bir kaçı, hemen kopyalayarak "google" arama çubuğuna çoktan yazmış bile olabilir. Ben hemen başlıkla ilgili ön bilgi vererek asıl konumuza gelmek isterim. Başlıktaki tamlama, İngiliz Dili'ne girmiş bir renk ifadesidir. Ama bu renk neden "robin's egg" olarak ifade edilmiş? Yanıt şöyle ki; söz konusu "robin", bizim dilimizde "ardıç kuşu" oluyor. Doğal olarak "robin's egg" ifadesi de "ardıç kuşu yumurtası" anlamına gelmektedir. Fakat asıl mevzumuz, yumurtasının renginden ziyade, aynı ismi paylaşmakta olduğu başka bir canlı türüdür diyerek detaylara buyurunuz diyebilirim sanırım...

Faymonville'in Hikayesi...

Blog sayfamızın mottosu, sizlerin de görebildiği gibi "bildiğim kadrıyla dünya tarihi" şeklinde! İşte size, mottomuzla birebir örtüşen, anlattıklarımın doğru olduğundan asla emin olamayacağınız ama aksini de ispat edemeyeceğiniz bir yazı konusu geliyor. Bu günkü yazımızın konusu bir köy. Hatta bir kasaba! Peki nedir bu köyü diğer köylerden ayıran temel özellik? Merak ediyorsanız buyrunuz devamı diyorum sizlere o zaman...

Scotch Aşkına - Devam Yazısı...

Sevgili okur.. İlk yazımda sizlere İskoç Bilim adamlarının insanlık için birbirinden faydalı buluşlarına yer vermeye çalışmıştım fakat, bize ayrılan süre yeterli olmadığı için ikinci bir yazıda sonlandıralım demiştik..

Peki ilk yazımızda değindiğimiz bilim adamları, hangi keşiflere imza atmışlar, sırasıyla bir göz atalım hemen. William Cullen buzdolabını, James Watt buhar makinesini, William Muedoch gaz lambasını, John Loudon Macadam "Makadam" diye anılan yol yapım tekniğini ve James Chalmers ise yapışkanlı posta pulunu insanlığa armağan etmişler. Peki, bu yazımızda değineceğimiz isimler bizlere neler armağan etmişler, buyurun devamı diyorum o zaman...

Scotch'a Övgü...

Evet sevgili okurlar. Başlıkta bir yanlışlık var diye düşünüyorsanız yanılıyorsunuz. Söz konusu yazımızın konusu, İsviçreli ya da Amerikalı bilim adamları değil. Hatta bir Alman hayranı olarak Alman bilim insanlarından söz etmiyor oluşum bile beni şaşırtmakta ama yazının sonunda sizler de "vay arkadaş, neymiş bu adamlar" diyeceksiniz, eminim... Peki nereden geliyor bu İskoç hayranlığı ya da neden İskoç bilim adamları diyebilecek okurlarımıza peşin bir açıklama; ben kesinlikle hiçbir ulus ya da etnik gruba ne hayranlık duyarım ne de gözümde haddinden fazla değer addederim. Burada değinmeye çalışacağım tek nokta, "Sezar'ın hakkı Sezar'a" durumundan öteye geçmeyecektir diyerek sizleri yazımın devamına davet etmek istiyorum.

Fes Başıma, Fes Başıma !!!

Bu yazımızın konusu, şahsım adına son derece ilginç bir tespit içeriyor. Bir ülkenin adının, o ülke dilinde oluşumuna çok güzel bir örnekten bahsedeceğim. Hemen birkaç örnekle yazımızın içeriği hakkında fikir verip asıl konuya değinmeye çalışayım isterseniz. Örneğin, İngilizcesi "Germany" olan ülkeye, kendi ülke halkı "Deutschland" demektedir ama ülkenin genel adı "Germany" dir.. İngilizlerin bu ülkeye Germany demesinin sebebi, German ırkından olan insanların yaşamasından dolayıdır. Peki biz neden bu ülkeye Germany ya da Deutschland ile alakalı biri isim değil de, "Almanya" demişiz?? Sebep çok açık. Bu ülkeye arapçada "Almanya" deniyor da ondan. Aynı örneği Belçika için de söyleyebiliriz. Hemen hemen bütün dünya dillerinde bu ülke "Belgium", "Beligie", "Belgequie" gibi isimlere sahipken biz aynı arapçada olduğu gibi "Belçika" demeye başlamışız. Bu örneğe uymayan ve bizi bütün dünya dillerinden ayıran ilginç bir ülke var ki, bu ülke bu yazımızın konusunu oluşturuyor...